Në prag të zgjedhjeve parlamentare të 25 tetorit 2026 në Serbi, Aleksandar Vuçiq dhe zyrtarë të Partisë Progresive Serbe (SNS) po përpiqen ta lidhin Listën Studentore, kundërshtaren e tyre politike, me kryeministrin e Kosovës, Albin Kurti. Përmes kësaj lidhjeje, gara zgjedhore po zhvendoset nga temat e brendshme, si korrupsioni, protestat dhe përgjegjësia institucionale, drejt çështjes së Kosovës dhe pretendimeve për besnikëri kombëtare. Strategjia mbështetet në një asociacion politik: nëse lista mbështetet nga një subjekt politik që vepron në institucionet e Kosovës, atëherë ajo mund të paraqitet si e afërt me Prishtinën dhe si kërcënim për interesat shtetërore të Serbisë. Kjo mënyrë e komunikimit synon ta dobësojë legjitimitetin e kundërshtarit, duke e paraqitur atë jo thjesht si alternativë politike, por si subjekt të lidhur me një udhëheqje që Beogradi zyrtar e konsideron kundërshtare.
Pika e nisjes së kësaj narrative është mbështetja publike e Nenad Rashiqit, kryetar i partisë “Për Liri, Drejtësi dhe Mbijetesë” (For freedom, justice and survival), për Listën Studentore. Më 24 shtator, Rashiq deklaroi se partia e tij do ta mbështeste listën “me të gjitha mjetet në dispozicion”, duke paralajmëruar mobilizimin e mbështetësve dhe organizimin e udhëtimeve drejt vendvotimeve në Serbi. Petar Petkoviq, drejtor i Zyrës për Kosovën në Qeverinë e Serbisë, e interpretoi këtë vendim si dëshmi se Kurti ishte përfshirë në fushatën e Listës Studentore, duke pretenduar se kryeministri i Kosovës po i ofronte asaj mbështetje financiare, logjistike dhe elektorale. Megjithatë, mbështetja e deklaruar nga Rashiqi nuk dëshmon vetvetiu se Kurti e financon ose e drejton listën. Në materialet e shqyrtuara nga Hibrid.info nuk u paraqitën prova që të vërtetonin pretendimin për financim nga kryeministri i Kosovës (shih here).
Narrativa u zgjerua më 11 tetor, kur Nikolla Rashiq, djali i Nenad Rashiqit, mori pjesë në një tubim të Listës Studentore në Nish. Mediat proqeveritare serbe e përdorën pjesëmarrjen e tij për të përforcuar lidhjen mes Listës Studentore, babait të tij dhe Albin Kurtit (shih here). Në vend që pjesëmarrja të trajtohej si veprim politik i një individi, ajo u paraqit si argument për një lidhje më të gjerë politike, duke e shoqëruar raportimin me gjuhë denigruese dhe insinuata për ndikimin e pretenduar të Prishtinës. Më pas, Vuçiqi e përdori këtë episod në argumentimin e tij publik për të vënë në pikëpyetje pavarësinë politike të studentëve. Por prania e djalit të një politikani në një tubim nuk përbën, në vetvete, provë për një marrëveshje mes listës dhe Qeverisë së Kosovës.
Më 14 tetor, Vuçiqi e ashpërsoi këtë kornizim, duke pretenduar se Lista Studentore kishte krijuar një marrëveshje strategjike dhe koalicioni me Kurtin dhe partitë shqiptare që, sipas tij, e mbështesin kryeministrin e Kosovës. Petkoviqi, nga ana e tij, pretendoi se pas listës qëndronin edhe shërbime të huaja dhe se Kurti po e financonte mbështetjen për të përmes Rashiqit. Ai kritikoi gjithashtu programin e Listës Studentore, duke pretenduar se dokumenti i saj prej 11 faqesh nuk trajtonte Kosovën, Srebrenicën apo atë që ai e quajti padrejtësi të Hagës. Këto deklarata e zgjerojnë akuzën përtej mbështetjes së Rashiqit: kundërshtari paraqitet si projekt i mbështetur nga jashtë, me qëndrime të paqarta për çështje të ndjeshme kombëtare. Megjithatë, pretendimet për financim nga Kurti, përfshirje të shërbimeve të huaja dhe ekzistencë të një marrëveshjeje koalicioni nuk u shoqëruan me prova të verifikueshme në materialet e cituara (shih here).
Më 15 tetor, përplasja u zhvendos edhe në Kosovë. Lazari Radulloviq, deputet i partisë së Rashiqit në Kuvendin e Kosovës, u paraqit në seancë me një bluzë me sloganin “Studentët fitojnë” (Students win.) dhe numrin tre, me të cilin garon Lista Studentore. Po atë ditë, në Llapllasellë u vendos një pano në mbështetje të së njëjtës listë. Igori Jovanoviq, përfaqësues i partisë së Rashiqit, konfirmoi se subjekti i tij e kishte financuar vendosjen e panos. Kështu, mbështetja politike e Rashiqit u bë e dukshme përmes simboleve dhe veprimeve konkrete në Kosovë. Lista Serbe e shfrytëzoi rastin për të akuzuar Kurtin se po e mbështeste hapur listën përmes ministrit të tij, ndërsa Petkoviqi pretendoi se policia e Kosovës po i lejonte aktivitetet e saj zgjedhore, ndonëse, sipas tij, autoritetet e Kosovës ua ndalonin serbëve zhvillimin e zgjedhjeve dhe të fushatës zgjedhore serbe në Kosovë (shih here).
Në reagimin e tij për panon në Llapllasellë, Petkoviqi shkoi më tej, duke pretenduar se policia e Kurtit jo vetëm që po e toleronte reklamën e Listës Studentore, por praktikisht po e mbronte atë. Ai e lidhi vendosjen e panos me faktin se ajo ndodhej në një shtëpi shqiptare dhe pranë një objekti ku ishte vendosur tabela e institucioneve të Kosovës, duke i paraqitur këto rrethana si dëshmi të mbështetjes së Prishtinës. Megjithatë, kronologjia e raportuar e ngjarjes e ndërlikon këtë pretendim: policia fillimisht e ndaloi vendosjen e panos, më pas u tërhoq nga vendi i ngjarjes dhe, pak pas orës 18:00, u kthye për ta hequr atë. Prandaj, pretendimi se policia po e ruante panon nuk përputhet me përfundimin e raportuar të ngjarjes. Për më tepër, fakti që partia e Rashiqit e kishte financuar reklamën dëshmon mbështetjen e saj për listën, por nuk provon se Kurti kishte urdhëruar ose koordinuar këtë aktivitet (shih here).
Petkoviqi e kishte lidhur më herët këtë narrativë edhe me arrestimin e nëntë serbëve nga Zubin Potok, më 28 shtator, duke pretenduar se ata ishin arrestuar nga i njëjti kryeministër që, sipas tij, mbështeste Listën Studentore. Ai deklaroi se Kurti dhe Rashiqi i kishin siguruar listës mbështetje të plotë financiare dhe logjistike dhe se për përfaqësuesit e saj ishte shtruar “tapeti i kuq” në Kosovë. Po ashtu, ai iu referua një deklarate të pretenduar të liderit të listës, Sërgjanoviqit, se serbët në Kosovë jetojnë “jashtë atdheut”. Këto akuza bashkojnë ngjarje të ndryshme – arrestime, mbështetje politike, aktivitete publike dhe deklarata të kandidatëve – në një tregim të vetëm, ku Lista Studentore paraqitet si e lidhur me një qeveri që, sipas Petkoviqit, ushtron presion ndaj serbëve. Por lidhja mes arrestimeve dhe mbështetjes për listën është një interpretim politik; ajo nuk dëshmon vetvetiu koordinim ose financim nga Kurti (shih here).
Në tërësi, strategjia e Vuçiqit dhe e zyrtarëve të SNS-së mbështetet në përsëritjen e një lidhjeje politike: Lista Studentore mbështetet nga Rashiqi; Rashiqi është pjesë e institucioneve të Kosovës; prandaj, sipas narrativës së tyre, edhe lista duhet të jetë e lidhur me Kurtin. Pjesëmarrja e Nikolla Rashiqit në tubimin në Nish, bluza e Radulloviqit dhe panoja në Llapllasellë janë zhvillime të dokumentuara, por ato nuk provojnë vetvetiu një marrëveshje të fshehtë, financim nga Kurti ose kontroll të listës nga Prishtina. Për këto pretendime do të nevojiteshin prova të pavarura. Duke e vendosur Kosovën në qendër të akuzave, Vuçiqi përpiqet ta zhvendosë debatin nga pakënaqësia e brendshme dhe kërkesat për ndryshim politik drejt një përballjeje të ngarkuar me identitetin kombëtar dhe besnikërinë shtetërore. Në këtë mënyrë, Kosova bëhet instrument i delegjitimimit të kundërshtarit dhe i paraqitjes së garës zgjedhore jo si konkurrencë mes alternativave politike, por si përballje mes atyre që pretendojnë se mbrojnë Serbinë dhe atyre që akuzohen se veprojnë në interes të Prishtinës.